Drama op de werkvloer

’‘Ik voel de ongemakkelijkheid van deze situatie, kijk naar de een, dan naar de ander en in een soort vlaag van complete verstandsverbijstering spring ik ertussen en begin ik de boel te sussen.’’


Rolverdeling

Ik ben zo iemand die een probleem graag meteen oplost. Wanneer ik iemand denk te zien struggelen of geïrriteerd zie zijn haal ik het liefst meteen het probleem weg door het op te lossen. Het lijkt wel alsof mijn lijf direct voelt wat er moet gebeuren en voordat ik het door heb sta ik de oplossing te verkondigen.


Net als dat ik graag in deze rol stap, zijn het vaak ook dezelfde mensen die in dezelfde rollen stappen. De een zie je vaak als een soort slachtoffer van de situatie de boel maar schoorvoetend accepteren terwijl anderen alleen maar wijzen naar alles wat er fout gaat en anders gedaan moet worden.

Je kent vast wel iemand in een van bovengenoemde situaties in je werk of privé.

Lekkere vibe

Ik weet het nog goed. Het is inmiddels 12 jaar geleden dat ik in mijn stoere auto ging solliciteren bij een salesbedrijf. Ik werd aangenomen en mocht assistent manager zijn. Een mooie naam voor verkoper die ook andere dingen regelt. Een functie waarbij ik vooral op de werkvloer producten verhuurde en verkocht. Ik had een leuke collega met dezelfde functie, een lekkere drive en zin om aan de slag te gaan. De vestigingsmanager zou voorlopig ziek blijven en wij gingen dit samen rooien. We namen onze verantwoordelijkheden, we hielpen elkaar waar nodig en het voelde ieder dag weer leuk om aan de slag te gaan. Klanten waren vriendelijk, en wij zaten in een lekkere vibe. Je kunt je voorstellen dat deze vibe ons aanzetten tot lekker leren en presteren.

Grapje

Na een maand als newbee in de sales (en management) kwam de manager weer terug en ik werd overgeplaatst naar een ander filiaal. Ervan uitgaande dat ik nog wat ingewerkt moest worden bij een vestigingsmanager. Kreeg ik meer verantwoordelijkheid onder een vestigingsmanager, samen met een andere assistent.

Ik mocht meer managen en dat ging mij best goed af. Op een of andere manier had ik iets waardoor klanten het prettig vonden door mij geholpen te worden. Ik zetten mijn humor in en dat werkte verdomd goed.

Op mijn eerste dag loopt er een man naar binnen van middelbare leeftijd met een vrouw die zowel zijn vrouw als zijn dochter zou kunnen zijn. Met een grote grijns op zijn gezicht staat hij te grappen en grollen aan de balie. Ik doe met hem mee en na een leuk gesprek verkoop ik hem het een en ander. Hij staat naast een bak met rollen plak-tape. Hij vraagt mij waar deze voor zijn, waarop ik antwoord dat deze voor klantenbinding zijn. Nadat het kwartje geland was proest deze man zijn koffie uit van het lachen waarop iedereen, behalve mijn collega assistent, ook in lachen uitbarstte.

Grimmig

De man en (ik vermoed dochter) loopt de shop weer uit en mijn manager gaat naar achter om de voorraad te checken. Ik blijf met mijn collega assistent over. De sfeer slaat voelbaar om naar iets grimmigs. Hij staat op, wijst met zijn vinger en begint mij duidelijk te maken dat dit echt niet kon. ‘Dat soort grappen zijn niet professioneel’ zegt hij luid.

Op dat moment merk ik dat ik vast loop. ‘Huh? De klanten waren toch heel blij?’, denk ik.

Mijn plek nog helemaal niet kennende en niet wetende dat ik al langer in dienst was dan mijn beschuldigende collega maak ik mij klein. ‘Oh sorry, dat wist ik niet’ en dacht ‘laat maar’. Ik ga zitten en hou mijn mond. De manager komt weer binnen en lacht nog wat na over de voorafgaande situatie. Ze merkt dat er iets in de lucht hangt. Ik zie dat ze wat ongemakkelijk doet. ‘Wat is er aan de hand?’ vraagt ze. ‘Oh niks hoor’, zeg ik. Mijn collega houdt zijn mond.

Roll-shift

Maar ze heeft wel door dat er iets is. Ze keert naar mij en zegt dat ik het top heb gedaan. Dan kijkt ze naar mijn collega en begint hem duidelijk te maken dat het niet zijn plek is om er iets van te vinden. Hij maakt zich klein doet zijn handen omhoog en zij wordt alleen maar bozer.


En dan gebeurt het…

Ik voel de ongemakkelijkheid van deze situatie, kijk naar de een en dan naar de ander en in een soort vlaag van complete verstandsverbijstering spring ik ertussen en begin ik de boel te sussen. Niet dat er nou werkelijk zoiets heftigs aan de hand was, maar toch gebeurde dit, vrij automatisch ook wel.

En ja, de boel kalmeerde en we raakten in gesprek. Maar gek genoeg waren ze helemaal niet blij. Ik snap er niets van, waarom zijn ze nou niet blij? Misschien omdat ik onbewust in hun dramadynamiek ben gestapt. En dat werkt zo:

Drama-driehoek uitgelegd

De drama-driehoek kent 3 rollen die elkaar lekker in stand houden.


1. De redder

2. De blamer (aanklager)

3. De redder

Wanneer iemand 1 van deze rollen aanneemt dan lokt dat vrijwel direct één van deze rollen uit bij de ander. We stappen soms zo onbewust in deze drama-patronen, dat we zelfs achteraf denken dat het handig was wat we deden.

De redder

Voor mij is ‘de redder’ een rol waar ik snel en gemakkelijk in schiet. Net zoals dat ik tussen mijn collega’s sprong terwijl er niets meer aan de hand was dan een woordenwisseling. Meteen oplossen die ongemakken! Dit gaat soms zo snel dat we vergeten dat er nog iemand is die misschien helemaal niet meekan met jouw supersonische snelle oplossing.


Voor mijn collega uit het voorbeeld is de blamerrol de voorkeur. Maar wanneer deze rol door mijn manager overgenomen wordt, wisselt hij naar de slachtofferrol. Net zoals ik dat deed toen hij mij op mijn ‘onprofessionaliteit’ wees.

De blamer (aanklager)

De blamerrol zoekt de schuld van een situatie op en legt de nadruk er op. “Jij had dit moeten doen!”, “Jij doet ook nooit eens…”, “Ze doen altijd”..... De wijzende vinger zul je vaak kunnen zien bij deze rol

Het slachtoffer

De slachtofferol maakt zich klein, weerlegt zijn schuld en zegt in essentie ‘sorry dat ik leef’. ‘Dat kon ik niet weten’, ‘ik doe het wel weer zelf’, ‘nou sorry hoor!’, ‘Laat maar weer!’ of iets subtielers. Schouders naar voren, zuchten en handpalmen naar voren, naast het hoofd zou je vaak kunnen zien bij deze rol.

Je kunt je voorstellen dat de blamer en slachtoffer elkaar in gedrag nogal kunnen versterken. Net zoals de manager steeds bozer werd op mijn collega.



"We stappen soms zo onbewust in deze drama-patronen, dat we zelfs achteraf denken dat het handig was wat we deden"



Ze waren niet blij met mijn ‘reddingsactie’

Achteraf geeft de manager aan dat zij helemaal niet blij is met mijn sussende actie. Mijn collega vindt ook dat hij niet om hulp had gevraagd en mijn actie wederom ‘onprofessioneel’ was. Tja, ik kan nu natuurlijk zelf met de vinger terug gaan wijzen, of in de slachtofferrol gaan maar ach, wat zou dat oplossen? Inmiddels weet ik beter.

En ook nu stap ik nog regelmatig de dramadriehoek in, om hem gelukkig snel te herkennen en te verlaten.


Hoe herken je dat je in deze ‘Dramadriehoek’ zit en beter nog; hoe kom je er weer uit?

Even terug naar het begin van deze blog, hoe komt het toch dat de samenwerking met mijn allereerste collega zo lekker liep? Ook al wisten we beiden niet het reilen en zeilen vanwege onze ervaring, ontwikkelden en leerden we samen waardoor we het toch voor elkaar kregen om onze targets te halen met tevreden klanten. We bleven samen keurig buiten de dramadriehoek.

Wil je weten hoe je uit de dramadriehoek stapt en blijft? Dan hebben we die informatie voor jou in een podcast.

Beluister de podcast ‘Hoe voorkom je drama?’










Ik wens je weinig drama op je werk toe.



Bas den Blaauwen

Trainer, coach en podcaster bij Hersenbrekers

6 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven